Πένθος στα παιδιά

Απαντάμε ΜΟΝΟ σε αυτά που μας ρωτάνε. Δεν είναι απαραίτητο να μπούμε σε λεπτομέρειες όταν δεν μας το έχουν ζητήσει. 

Προσπαθούμε να απαντήσουμε με λεξιλόγιο που είναι κατανοητό και δεν πρόκειται να οδηγήσει σε παρερμηνείες. 

ΑΚΟΥΜΕ: Τους επιτρέπουμε να μιλήσουν, να εκφράσουν σκέψεις και συναισθήματα.  Όταν υπάρχει πένθος στην οικογένεια ίσως η στενή οικογένεια δεν είναι σε θέση να επικοινωνήσει συναισθήματα και σκέψεις. Αυτό συχνά ερμηνεύεται από τα παιδιά ως απαγόρευση στο να αισθανθούν και να μιλήσουν για όσα βιώνουν. Είναι λοιπόν σημαντικό να αναφέρουμε σε κάποιον ενήλικα που είναι κοντά στα παιδιά ώστε να τα πλησιάσει και να τους δείξει ότι είναι εκεί για να τα ακούσει και να συζητήσει μαζί τους ή να λύσει απορίες. 

ΜΙΛΑΜΕ: Δεν είναι κακό να μιλήσουμε και για τα δικά μας συναισθήματα.  Είναι πολύ πιο βοηθητικό να ξέρουν πως ότι νιώθουν είναι φυσιολογικό, το νιώθουν και άλλοι και είναι εντάξει να το εκφράσουν φανερά! 

ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΟΠΟΙΟΥΜΕ: Τα συναισθήματα δεν μπορούν να μας βλάψουν. Αποφεύγουμε να λέμε στα παιδιά «μη στενοχωριέσαι» ή «θα πάθεις τίποτα από τη στεναχώρια σου». Τα ερμηνεύουν πολύ διαφορετικά και καταλήγουν να φοβούνται να νιώσουν θλίψη. 

ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΣΤΕ: ακόμα και το μη πένθος. Δεν έχουμε όλοι τον ίδιο ρυθμό επεξεργασίας των γεγονότων. Δεν ειμαστε όλοι ίδιοι στον τρόπο που βιώνουμε συναισθήματα. Είναι λοιπόν αναμενόμενο κάποιοι άνθρωποι να δείχνουν «αναίσθητοι» ή ακόμα και χαρούμενοι ή «σαν να μην έγινε τίποτα». Αυτοί οι άνθρωποι μόνο αναίσθητοι δεν είναι! Χρειάζεται να είμαστε δίπλα τους σε αναμονή και να τους γνωστοποιούμε ότι είμαστε εκεί γι αυτούς όποτε θα είναι έτοιμοι! 

Δώστε χρόνο στα παιδιά που πενθούν. Πολύ συχνά επηρεάζεται η ικανότητας τους για συγκέντρωση και αφομοίωση νέων πληροφοριών και αυτό με τη σειρά του επηρέαζει τη σχολική τους επίδοσης τους! Ενημερώστε τον εκπαιδευτικό διακριτικά για την συναισθηματική κατάσταση του παιδιού.